به امید روزی که صاحب خبر شوم
این غزل حضرت حافظ سبب شد تا بار دگر بنویسم ....
برای من که روزها و شب های خاصی سپری شده تا به حال و احوال این روزها برسم هر کلمه از این غزل محنوایی داره که سعی می کنم هر کدوم از پست ها رو با یکی از اون کلمات زینت بدم و راجع بهش حرف بزنم.
امیدوارم من بی خبر در سال نو مشمول عنایات حق قرار بگیرم و از اهل فرازهای نهایی این غزل گردم..
| ای بیخبر بکوش که صاحب خبر شوی | تا راهرو نباشی کی راهبر شوی | |
| در مکتب حقایق پیش ادیب عشق | هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی | |
| دست از مس وجود چو مردان ره بشوی | تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی | |
| خواب و خورت ز مرتبه خویش دور کرد | آن گه رسی به خویش که بی خواب و خور شوی | |
| گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد | بالله کز آفتاب فلک خوبتر شوی | |
| یک دم غریق بحر خدا شو گمان مبر | کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی | |
| از پای تا سرت همه نور خدا شود | در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی | |
| وجه خدا اگر شودت منظر نظر | زین پس شکی نماند که صاحب نظر شوی | |
| بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود | در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی | |
| گر در سرت هوای وصال است حافظا | باید که خاک درگه اهل هنر شوی |
ارسال در تاريخ یکشنبه هشتم فروردین 1389 توسط یک بی خبر